Çanakkale Zaferi ve Şehitler Haftası Yarışması Hikaye Örnekleri

Bu hikayeler, 2026 Çanakkale Zaferi’nin 111. yıl dönümü ve Şehitler Haftası için ortaokul öğrencilerinin duygu ve düşüncelerini ifade edebilecekleri şekilde, milli ve manevi değerlere uygun olarak yazılmıştır. Hiçbir yerde yayımlanmamıştır.

Yarışmaya katılacak öğrencilerin kendi özgün çalışmalarını oluşturmaları önemle tavsiye edilir. Hikayeler üzerinde değişiklik yapabilirsiniz. Bu hikayelerden ilham alabilirsiniz.

Çanakkale Zaferi ve Şehitler Haftası Yarışması Hikaye Örnekleri

SİMSİYAH BİR TOPRAK PARÇASI

O sabah okulun bahçesinde olağanüstü bir hareketlilik vardı. Çanakkale Zaferi’nin 111. yılı nedeniyle düzenlenecek anma töreni için son hazırlıklar yapılıyordu. Ali, 7. sınıf öğrencisi, pencereden tören alanına kurulan sahneyi izliyordu. Öğretmenleri, her sınıftan bir öğrencinin törende konuşma yapacağını söylemişti ve Ali’nin sınıfından seçilen kişi kendisiydi. Ama içinde tuhaf bir boşluk vardı. Çanakkale’yi kitaplardan okumuş, filmlerden izlemişti ama kalbine tam olarak dokunamıyordu.

Dersten çıkınca, dedesinin evine gitti. Dedesi Hüseyin Bey, emekli bir tarih öğretmeniydi. Odası her zaman eski kitaplar, haritalar ve fotoğraflarla doluydu.

“Dede, yarın Çanakkale ile ilgili bir konuşma yapacağım ama hissetmiyorum,” dedi Ali, iç çekerek. “Herkes ‘vatan’, ‘şehit’, ‘kahramanlık’ diyor ama ben… anlayamıyorum.”

Dedesinin gözleri derinleşti. Yavaşça ayağa kalktı, dolabın üst rafından küçük bir ahşap kutu indirdi. Kutuyu Ali’nin önüne koydu.

“Bunu aç,” dedi sesi titreyerek.

Ali kutuyu açtı. İçinde eski bir mektup ve küçük, simsiyah toprakla dolu bir kesecik vardı.

“Bu toprak, Çanakkale’den,” dedi dedesi. “Senin yaşlarındayken, okul gezisiyle Çanakkale’ye gitmiştik. Rehberimiz yaşlı bir gazisi, Gelibolu’nun siyah toprağını gösterip şöyle demişti: ‘Bu toprağın rengi kanla boyanmıştır çocuklar. Her karışında bir Mehmetçik yatar.’ Ben de oradan bir avuç toprak aldım.”

Ali toprağı avucuna döktü. Soğuk ve ağırdı. Dedesinin anlattıkları, zihninde canlanmaya başladı.

“O geziden döndükten sonra,” dedi dedesi, “büyükbabam, yani senin büyük büyük deden, bana bir mektup verdi. Onu da oku.”

Mektubun kağıdı sararmış, yazılar solmuştu. Ali dikkatle okumaya başladı:

“Sevgili kardeşim,

Bu mektup eline geçtiğinde ben artık burada olmayacağım. Çanakkale’deyiz. Düşman gemileri boğazı zorluyor. Yarın büyük bir taarruz bekliyoruz. Yanımda, köyden beri birlikte büyüdüğümüz Ahmet var. On yedi yaşında. Bana ‘Abi, korkuyor musun?’ diye sordu. ‘Vatan için ölmekten korkulmaz,’ dedim. Ama içimde seni, anamı, köyümüzü düşünmenin verdiği bir sızı var. Şayet dönemezsem, anneme söyle, onun oğlu olarak görevimi yaptım. Toprağımı vatanıma karıştırdım. Siyah toprağa bakınca beni hatırlayın.

Kardeşin Mehmet”

Ali’nin gözleri doldu. Mektubu okurken, o siyah toprağın içinde bir can, bir hatıra, bir fedakarlık olduğunu hissetti. Artık sadece bir toprak değildi bu; bir vatanın bedeliydi.

Ertesi gün törende Ali, kürsüye çıktı. Elinde siyah toprak dolu kesecik vardı. Kalabalığa baktı; öğretmenlerini, arkadaşlarını, velileri gördü.

“Bugün burada Çanakkale’yi anmak için toplandık,” diye başladı konuşmasına. “Ama anmak nedir? Sadece konuşmak mı, şiirler okumak mı?”

Avucundaki toprağı yukarı kaldırdı.

“Bu, Çanakkale’den bir avuç toprak. Rengi neden siyah, hiç düşündünüz mü? Çünkü o toprağa sadece tohumlar değil, canlar ekildi. Benim yaşımda, belki daha küçük çocuklar, cephede savaştı. Üşüdüler, aç kaldılar, korktular ama vazgeçmediler.”

Toprağı yavaşça avucunda sıktı.

“Bu toprak, benim büyük büyük dedem Mehmet’in de toprağıyla karıştı. Onun bir mektubunu okudum. Korkusunu yazmış, özlemini yazmış, ama vazifesini yapmaktan da gurur duyduğunu yazmış. İşte Çanakkale bu: insan olmanın, vatan sevmenin, fedakarlığın en yüce hali.”

Sesini biraz daha yükseltti:

“111 yıl geçti. Ama o ruh, bu toprakta yaşıyor. Bizler de o ruhu taşıyoruz. Şehitlerimiz sadece 18 Mart’ta değil, her gün kalbimizde. Onlar sayesinde burada, özgürce yaşayabiliyor, okuyabiliyor, hayal kurabiliyoruz.”

Konuşması bittiğinde, bahçe çıt çıkmaz bir sessizliğe büründü. Sonra yavaş yavaş alkışlar yükseldi. Ali, toprağı tekrar keseye koyarken, artık içindeki boşluğun dolduğunu hissetti.

Törenden sonra dedesi yanına geldi, omzuna elini koydu.

“Mehmet deden seninle gurur duyardı,” dedi gözleri dolu dolu.

Ali gülümsedi. “Artık anladım dede. Çanakkale sadece geçmiş değil, biziz. O ruh, bizim içimizde yaşıyor.”

O günden sonra Ali, Çanakkale’yi hep farklı gördü. Sadece bir zafer değil, bir mirastı. Ve o siyah toprak parçası, artık sadece bir hatıra değil, onun için sonsuz bir ilham kaynağı olmuştu.

ÇANAKKALE’DEN BİR SES

Efe, sınıfın en hareketli öğrencisiydi. Tarih derslerinde sıkılır, “Bunları neden öğreniyoruz ki?” diye sorardı. Öğretmeni her seferinde sabırla anlatırdı ama Efe’nin gözünde tarih, sadece kitaplarda kalan, tozlu sayfalardan ibaretti.

18 Mart yaklaşırken, okulda Çanakkale temalı bir proje başlatıldı. Her öğrenci, Çanakkale ile ilgili bir araştırma yapacak ve sınıfa sunacaktı. Efe’nin konusu ise “Çanakkale’deki Genç Yaştaki Kahramanlar”dı. İçinden “Yine mi tarih?” diye geçirdi.

Eve döndüğünde, babasının eski eşyaları karıştırdığını gördü. Tavan arasındaki sandıklardan biri boşaltılıyordu. Merakla yaklaştı.

“Baba, ne arıyorsun?”
“Annemin, yani büyükannenin bazı eşyalarını arıyorum,” dedi babası. “Şu anı defterini bulmalıyım.”

Efe, sandığın içindeki eski fotoğraflara, mektuplara baktı. Bir köşede, üzeri tozlu bir gramofon ve yanında birkaç taş plak vardı. Plaklardan birinin üzerinde el yazısıyla “Çanakkale, 1915” yazıyordu.

“Baba, bu ne?” diye sordu heyecanla.
Babası plakı eline aldı, tozunu üfledi. “Bunu büyük dedenden kalmış,” dedi. “O, Çanakkale’de savaşmış. Bu plak, orada kaydedilmiş nadir ses kayıtlarından biri.”

Efe’nin gözleri büyüdü. “Çalabilir miyiz?”
Baba-oğul, gramofonu temizlediler, kurma kolunu çevirdiler ve iğneyi plağın üzerine bıraktılar. İlk başta cızırtılar duyuldu, ardından bozuk ama net bir ses:

“Ben Onbaşı Ali… Çanakkale’deyiz. Tarih 24 Mayıs 1915. Bugün ateşkes var. Düşmanla aramızda sadece 50 metre mesafe var. Karşı siperden bir İngiliz askeri, düdük çalarak beyaz bayrak sallıyor. Yanımdaki Mehmet’le bakıştık. Komutanımız izin verdi. Siperlerden çıktık…”

Efe, nefesini tutmuş dinliyordu. Ses devam etti:

“İngiliz askerleri de çıktı. Kimse silahını doğrultmuyor. Ortada ölülerimizi topluyoruz. Bir İngiliz subayı yanıma geldi. Türkçe konuşmaya çalışıyordu. ‘Savaş bitince,’ dedi, ‘gel İstanbul’da çay içelim.’ Gülümsedim. ‘Olur,’ dedim. Sonra cebinden bir fotoğraf çıkardı. Karısı ve kızı varmış. Ben de cebimdeki resmi gösterdim. Köydeki annem ve kardeşim…”

Ses titremeye başladı:

“Ateşkes bitti. Herkes siperlerine döndü. Ertesi gün yine savaş başladı. O İngiliz subayını bir daha görmedim. Belki öldü, belik esir düştü. Ama o gün anladım ki, karşımızdakiler de bizim gibi insan. Anaları var, sevdikleri var. Ama vatan için buradayız. Bunu unutmayacağım…”

Kayıt burada bitti. Efe, gözleri dolu dolu babasına baktı.

“Bu ses… bu gerçek mi baba?”
“Evet oğlum,” dedi babası. “Bu ses, senin büyük büyük deden Ali Onbaşı’ya ait. Bu plağı, savaştan yıllar sonra bir gazeteci kaydetmiş. Büyük deden, o günü anlatırken hep ağlarmış.”

Efe, o gece uyuyamadı. Plaktaki ses, kulağında çınlıyordu. Artık tarihin sadece isimler ve tarihlerden ibaret olmadığını anlamıştı. Her ismin bir hikayesi, her tarihin bir insanı vardı.

Ertesi gün okula giderken, projesini tamamen değiştirdi. Sınıfa gramofonu ve plağı getirdi. Öğretmen ve arkadaşları şaşkınlıkla ona baktılar.

“Arkadaşlar,” diye başladı Efe, “ben size bugün büyük büyük dedem Ali Onbaşı’nın hikayesini anlatacağım. Ama onun kendi sesinden…”

Gramofonu çalıştırdı. Sınıfta çıt çıkmıyordu. O cızırtılı ses, 1915’ten 2026’ya uzanan bir köprü kurmuştu. Her kelime, Çanakkale’yi kitaplardaki bir metin olmaktan çıkarıp, canlı, nefes alan bir hatıraya dönüştürüyordu.

Kayıt bittiğinde Efe sözü aldı:

“Ben tarihten hep sıkılırdım. Çünkü onu sadece ezberlenmesi gereken bilgiler sanıyordum. Ama dün anladım ki tarih, aslında biziz. Büyük dedemin sesini dinlerken, onun korkularını, umutlarını, insanlığını hissettim. Çanakkale’de savaşanlar sadece ‘şehit’ ya da ‘gazi’ değillerdi. Onlar, bizim gibi insanlardı. Sevmişlerdi, özlemişlerdi, korkmuşlardı ama vazifelerini yapmışlardı.”

Sınıfta derin bir sessizlik vardı. Öğretmenin gözleri dolmuştu.

“Bu projeden önce,” diye devam etti Efe, “Çanakkale benim için sadece 18 Mart’ta anılan bir zaferdi. Ama şimdi biliyorum ki Çanakkale, her gün yaşadığımız bir miras. O ruh, bu ses kaydında olduğu gibi, nesilden nesile aktarılıyor.”

O günden sonra Efe, tarih derslerine farklı bir gözle bakmaya başladı. Artık sadece tarihleri ve isimleri ezberlemiyor, her olayın ardındaki insan hikayelerini anlamaya çalışıyordu.

Bir hafta sonra ailesiyle Çanakkale’yi ziyarete gittiler. Şehitlikte, büyük büyük dedesinin ismini aradılar. Bulduklarında Efe, cebinden küçük bir ses kayıt cihazı çıkardı. Gramofondaki ses kaydını şehitliğin sessizliğinde bir kez daha dinlediler.

Rüzgar, Çanakkale Boğazı’ndan eserken, Efe şehitlere şöyle seslendi:

“Merak etmeyin, sizi unutmadık. Ve asla unutmayacağız. Çünkü sizin hikayeleriniz, bizim hikayemiz oldu.”

O anda, uzaktan bir martı sesi duyuldu. Sanki geçmişten gelen bir selam gibiydi. Efe, artık Çanakkale’nin sadece bir yer ismi değil, yüreğinde taşıdığı bir ses olduğunu biliyordu. Ve bu ses, nesiller boyunca çınlamaya devam edecekti.